7.07.2009

Abdulkadir Geylani Hz. und der Mönch

Gavs ul Azam ist auf seinem Pferd richtung Moschee..
Ein schöner Sonniger Tag, Einige seiner Diener und Schülern haben Ihn Umkreist und Begleiten ihn dahin. Kurz vor der Moschee drängelt jemand in den Kreis rein hebt seine Hände hoch und Schreit:
"Halt O Gavs!"
Die Diener gehen auf Ihn los, Der Gavs sagt:
-"Lasst Ihn los, Mal kucken was Er von uns will.."
"O Adam was ist dein Problem?"

-"O Gavs Ich sehe dich auf deinem Pferd in voller pracht marchieren,
Um dich herum ein Himmlisches Reichtum!"
Der Gavs lächelt und antwortet:
"Elhamdulillah (Lob sei Allah)"
Der Fremde spricht weiter:
"Du hast Hunderte von Schülern und Dienern um dich die bereit sind alles für dich zu tun"
-"Für all das, Was mir mein Herr mir gibt bin ich Ihm Unendlich Dankbar."
-"Wie du siehst bin ich dagegen in einer sehr schlechten situation, Ich bin Arm und habe kaum etwas umzu Überleben, Die Welt ist wie ein Gefängniss für mich."
-"O Fremder, Was willst du mir eigentlich sagen?"
-"Euer Prophet sagt: Die Welt ist für den Gläubigen wie ein Gefängniss, Und für den Leugner wie ein Paradies, Stimmt das?"
-"Natürlich stimmt das, Er sagte immer die Wahrheit, Auch bevor Er ein Prophet war, War Er nicht anders, Deswegen nennte man Ihn schon davor Muhammed ül Emin"
-"Gut wenn das stimmt, Und wie es Aussieht bin ich hier im Gefängniss und du doch im Paradies!"
-"Ich verstehe"
sagte der Gavs,

Und stieg vom Pferd runter und sagte:

"Komm Fremder, Komme näher."

Der Fremde näherte sich in langsamen und Ängstlichen Schritten zu Gavs Geylani..
Als der vor Ihm stand hebte Er seine rechte Hand Hoch in seine Kopfhöhe,
Und sagte "Schaue hier rein durch mein Hemd"
Der Fremde kuckte in seinen Hemd rein..

Als dieser da rein schaute konnte Er seinen Augen nicht Glauben,
und Fing an zu zittern..
Gavs Geylani fragte ihn:
"O Fremder sage mir was du siehst"
-"Ich sehe dich O Gavs..
In den Gärten des Paradieses, Zwischen den Huri (Jungfrauen) und Gilman´s (Jungmänner) sehe ich dich O Gavs, So eine Schönheit, So eine Pracht, O mein Gott!.."
-"Gut dann sage mir jetzt nachdem du das gesehen hast, Bin Ich hier im Paradies oder im Gefängniss?"
Der Fremde schaute sich nochmal um und sagte:
"O Gavs du bist hier im Gefängniss, Wenn ich dich hier so sehe tust du mir leid! Was war das für eine Fantastische Schönheit, Sowas kann man nichtmal im Traum sehen!"
-"Gut dann Schaue unter meiner linken Hand in mein Hemd rein, Und sage mir was du da siehst?"
Er Hebte seinen linken Arm Hoch..
Der Fremde schaute hinein und fing an Angst zu Bekommen und zu Zittern und Schrie:
"Nein!.. NEIN!.. Ich kann nicht kucken!"
Gavs ul Azam Geylani sagte

"Schaue weiter.. Und sage mir was du siehst"
Er schaute nochmal rein und Schrie:
"Hilfee!, HILFEE! O Gavs Rette mich, Ich sehe mich in der Hölle, Ich brenne.. Hilfeee!"
Schrie Er und wirfte sich auf den Boden in Voller Angst hielte Er die Kleidung
des Gavs fest Und Schrie Heulend:
-"Rette mich O Gavs, Hilfe mir, Ich will da nicht rein!"
-"Sei Ruhig, Habe keine Angst, Wie du siehst geht es dir im moment gut..
Aber sage mir jetzt..
Bist du im Gefängniss hier oder bist du im Paradies?"

-"Ich bin hier im Paradies..
Nachdem ich die Hölle gesehen habe bin ich im Schönsten Paradies hier!.."
-"Na dann gut, Das reicht glaube ich" sagte der Gavs.
Der Fremde sagte:
"Nein O Gavs es reicht mir nicht! Ich will da nicht rein in das Höllenfeuer, Hilfe mir O Gavs. Hilfe mir bitte! Ich willl da nicht rein!"

Einer der Schüler kam zu Gavs und sagte:
-"O mein Herr dieser Fremde ist mein Vater"
-" Seie nicht Traurig mein Sohn"
sagte der Gavs zu seinem Schüler,
-"Das Allah T das normale Leben Unterbricht und uns solche Wundern zeigt, Ist nur ein zeichen seiner Unendlichen Barmherzigkeit."
Er Befehlte seinen Diener Ebul Fetih, Sich um den Fremden zu Kümmern, Dieser nahm ihn mit..

und der Sultan sprach darauf zu seinen Schülern:
"O meine Brüdern, Wahrlich die Welt ist ein Gefängniss für den wahren Gläubigen, denn die Welt ist gleich einem Gefängniss..
Aber wir Moslime sind im gegensatz zu den Leugnern trotz diesem Gefängniss wie im Paradies. Denn Islam bedeutet Frieden, Islam bedeutet Bequemlichkeit.
Unsere Gefangschaft auf der Erde, ist im hinblick auf unserem Platz im Paradies, Ein Leugner, ist im Hinblick auf seinem Platz in der Hölle hier auf der Welt so viel im Paradies.."

Als Er seinen Satz beendete, kam, der Mönch der Freund des Fremden der mit ihm zusammen hier her kam, und sich die ganze zeit versteckt hatte, alles geschehene vom weiten Beobachtete und Glaubte der Sultan hätte seinen Freund Bezaubert, an.

Und sprach den Sultan an:
-"O Gavs irgendetwas stimmt bei dieser sache nicht."
-"bei welcher sache?"
-"Jesus der Erhabene obwohl Er viel Überwiegender ist als Mohammed, versteckt ihr diese tatsache von den Menschen."
-"Haben sie denn einen Beweis das das so ist?"
-"Natürlich! Unser Prophet belebte die Toten wieder zum Leben, dies weiß jeder auch die Moslime. Aber von eurem Prophet gibt es solch ein Wunder überhaupt nicht!"
-"O du Priester, ich bin kein Prophet ich bin nur ein Folger unseres Herrn Mohammed, Friede und segen Allahs sei mit ihm, Wenn ich einen Toten belebe wirst du dann Bezeugen das unser Prophet Überwiegend ist, und, wirst du an ihm Glauben?"
der Priester schaute zur seite und überlegte sich die sache und sagte darauf:
-"Ich bin damit einverstanden und werde an ihm Glauben"
-"Gut dann zeige mir ein Grab, und siehe wie Überwiegend unser Prophet ist."
-"Na dann bitteschön"

Sie gingen alle zusammen zum Friedhof und der Mönch suchte sich zwischen den Gräbern ein Grab aus, und zeigte darauf ängstlich, sagte:

-"Es ist dieses Grab"
-"Was sagte denn euer Prophet als Er die Toten wiederbelebte?"
-"ee.. Er sagte "Kum Biiznillah" Erhebe dich im Namen Allahs."
-"Den Grab den du mir zeigst, der darin Liegende war auf der Erde ein Sänger, wenn du willst kann ich ihn Singend Auferstehen lassen, willst du das?"
-"Ok" Der Sultan sprach zum Grab:
-"O du Kenner des Grablebens, Erhebe dich im Namen Allahs (Kum Biiznillah) werde wieder Lebendig"

Nachdem der Gavs dies sagte fing das Grab an sich zu Bewegen..
Die Schüler des Sultans riefen Allahu akbar Allahu Akbar Allahu akbar,
der Mönch bewegte sich mit seinen ängstlichen großen Augen schritt per schritt zurück, der Tote stand auf und Dichtete singend:

-"Komme, lass dich von dieser Welt nicht Betrügen,
die Welt.. dessen Ende eines Tages eine Ruine ist,
Die Genuße die du jetzt spürst
werden eines Tages nicht mehr wahr sein."

Der Mönch schaute sich den Toten Dichter Ängstlich an,
Er war tatsächlich Lebendig.
Der Sultan sprach zum Toten:

-"O Kind Adams, Kehre im Namen Allahs zurück zu deinem Grableben"
Und das Grab verwandelte sich wieder in seine alte situation.
Der Mönch sprach mit einer zitternden stimme zum Sultan der Ewliyas:

-"Ich Bezeuge jetzt das euer Prophet überwiegend ist, Ich Bezeuge das Er der Diener und der Gesandte Allahs ist, Ich glaube jetzt das Allah der Einzige Gott ist.."
und wirfte sich heulend nieder vor die Knien des Gavs.
Der Sultan Erhebte den Mönch und sprach zu seinen Schülern:

"Meine Brüdern diese sind nur kleine zeichen von der Barmherzigkeit Allahs,
Wundern wie diese können uns in unserer eigenen Zukunft nicht Helfen,
der Ziel solcher sachen ist ein Diener Allahs zu sein,
Der Maß ist
von dem Verbotenen fern bleiben,
das Empfohlene zu Praktizieren,
auf der Spur der Kenner der Sunna zu bleiben
(der Gebetsruf beginnte, der Gavs zeigte mit seiner hand den weg zur Moschee und sprach weiter)
O ihr Menschen kommt.. kommt zu den frieden.."

1.07.2009

in den Tiefen des Traums: Männlich? Weiblich?

Als ich das Palast Betritt,
kamen ein paar jungfrauen auf mich zu,
ihre Kostüme waren aus Seide und jede von ihr war unglaublich Hübsch.

Diese führten mich zu einem Hauptsaal dieses Palastes.
Als ich in diesen Raum eintretete sah ich die Prinzessin des Palastes auf ihrem wunderschönen Thron sitzen..
Die schönheit der jungfrauen waren neben der schönheit der Prinzessin nichts.
"Seit 100.000 jahren bist du der einzigste der hier angekommen ist, und ich warte seit 100.000 jahren auf dich." Sagte sie, und öffnete ihre arme, kam auf mich zu und wollte mich umarmen.

in diesem moment hörte ich wieder Buddhas Telepatische nachrichten..
Er sagte, nein, und das wir noch einen weg haben den wir gehen müssen und den Gipfel noch nicht Erreicht haben.

Aber die Aura der Prinzessin besiegte das reizlose wissen und Vernunft Buddhas. Ich umarmte die Prinzessin, und wollte das die Zeit stehen bleibt und ich diesen Augenblick bis in die ewigkeit genießen kann..

Dieser wundersame moment wurde mit einem ganz lauten Donner der mich zur taubheit führen könnte und einem solch hellen Blitz der mich zur Blindheit führen könnte unterbrochen.
In meinen Armen war auf einmal eine Stinkende hässliche Hexe, ich Erschreckte mich und trennte mich von ihr, die Hexe sprach mich mit ihrer kratzigen stimme an:

"Vorhin hast du dich wegen, meinem duft meiner sanften stimme meiner schönheit gleich der Sonne, in meine frischen armen geworfen. Was ist denn jetzt passiert das du dich von mir ekelst und entfernst?
Ich bin immer noch die gleiche Prinzessin,
vorhin sah ich so aus und jetzt so, ich bin gleichzeitig der überall seiende,
was ist plötzlich mit deinem verstand,
deine Mystische Entdeckung und deiner Philosphischen Eröffnung passiert?
War für dich das Schöne und das Hässliche nicht beides Realität?
Bin ich auf einnmal eitel geworden?
War für dich Teufel und Engel nicht gleich?
Warst du nicht ich und ich du?
So schnell gibst du die Mystik und Philosophie auf?
Komme nehme mich in deine Arme" sagte sie und rannte auf mich zu..

Ich fing an zu rennen ohne mich umzudrehen,
die Jungfrauen sahen auf einmal wie hässliche Affen aus
und waren auch hinter mir her um mich wieder der Prinzessin zu übergeben.

Das Wunderschöne Palast verwandelte sich in einen Stinkenden Misthaufen,
ich wirfte mich raus aus diesem Palast und
suchte Rennend nach Buddha,
aber es war nur noch der Wind übrig von ihm.

Ich war fast am Gipfel des Berges aber rollte wieder runter bis zum Fuß des Berges..

2 Personen hebten mich hoch und tragten mich in einen Goldenen Tempel hinein.
Auf einer hohen ebene oben im Tempel sah ich;
in einer Seidigen Goldenen und mit Smaragden beshmückten Kleidung,
und an einem Tisch mit jeglicher art speisen und getränken Buddha,
Jungfrauen um Ihn herum, essen und Amüsieren sich.
Als Er mich auch sah drehte er sein Gesicht wütend, und:
"Ich bin in meinen vorigen Kleidungen, aber dein Gier zeigt dir mich, in Goldenen Klamotten.. Wir sind unter einem alten Feigenbaum, aber dein Gier zeigt es dir als ein Goldener Tempel,
Ich bin nicht oben ich bin unten,
diese hier sind nicht köstliche speisen, sondern nur spirale des Wissens,
diese hier sind nicht Jungfrauen sondern nur Bewusstsein von anderen Dimensionen
die hier sind um meiner Rezitationen zu zuhören,
aber dein Gier und deine Lust zeigt sie dir als Jungfrauen.

Du bist ein weibliches wesen welches sein Wort nicht halten kann.

Männlich und Weiblich sind nicht namen eines Körperlichen Geschlechtes,
sondern diese sind 2 Begriffe die die Stärke oder die Schwäche des Verstandes Beschreiben.
In dem Heiligen Buch welches ein Geschenk für euch ist,
Symbolisiert das Wort Mann das Starke Vertrauenswürdige Ego/Wille und
das Wort Frau das Schwache und feige Ego/Willen.
Mann und Frau sind Seelisch und Körperlich gleichwertige Geschöpfe.

nuun du schwaches weib kehre zurück zu deinem Gier den du Liebst."
Sagte Er und schweigte danach..

Ich rollte von den treppen des Tempels herrunter, mir tat alles weh,
ich öffnete meine Augen ganz langsam
und begegnete mit dem lächelnden Gesicht von Aynali:

"Mein Kind es ist gar nicht so einfach den GIPFEL DES NICHTS zu Erreichen,
es ist gar nicht so einfach" sagte Er.

Mir war es sehr Peinlich, ich fragte ihn ob ich ihn wieder besuchen, und ob Er mir mehr von seinem Wissen lehren könnte..

"So lange ich in diesem Land bin, und so lange alles zwischen uns als ein Geheimniss bleibt?"
Ich versprach es ihm und verliess danach den Friedhof

.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.

Die Kaffee Geschichten von Raci, werden bis sein Wissen ihm zu dem Herrn des Wissens und Vernunftes: Hz. Muhammed A.s. Erhöht, weitergehen..

in den Tiefen des Traums: OM

Nach einem sehr langen weg kamen wir zum fuß des Mount Everest an.
Ich sah eine Hütte. Mein unsehbarer Freund sagte zu dem Jungen Mann in der Hütte:

"Ich habe ihn für den Gipfel des nichts gebracht"
übergab mich und kehrte wieder zurück.
Der Junge Mann schaute mich lächelnd an.
Wir setzten uns in den Schatten eines Baumes. Er sagte:

"Bis zum Gipfel des nichts, dies schaffen nur die Sterbenden bevor sie Sterben,
und von 100.000 Menschen schafft es immer nur einer.
Wenn du das Wissen des Nichts für das vergängliche Genuß Opferts,
wirst du den Gipfel niemals Erreichen.
" Ich fragte nach seinen Namen, er sagte:

“Buddha Gotama Sakya Muni”
(der Erleuchtete aus der Familie Sakya)
Ich Erhebte mich höflich und wollte seine Hand küssen,
"Wenn du meine Hand für mich küssen willst,
brauchst du das nicht, denn ich bin Nichts,
für mich gibt es keinen unterschied zwischen Beleidigung und Hochachtung,
Wenn du meine Hand für dich küssen willst,
dann suche meine Bildung in dir selbst"
Am nächsten Morgen vor dem Sonnenaufgang machten wir uns,
durch den grünen Rasen und farbfrohen Blüten auf dem weg zum Gipfel.
Der Wind brachte den duft der Exotischen Blüten zu mir
diese Umhüllten meinen Körper wie eine Wolke.

Umso Höher wir steigten umso schöner wurden all diese Schönheiten..

Nach einem langen weg kamen wir an einem Schloß an.
Ich war kurz vorm verhungern.
Wir gingen hinein..

Überall lagen Körbe voll mit Obst und leckerem Essen.
Buddha sagte zu mir das ich nicht in das Essen starren und nichts essen soll,
wenn ich das täte würde er mich verlassen und ich würde bis in die ewigkeit in diesem Schloß verhaftet bleiben.
Ich war sehr sauer auf ihn. Er setzte sich schweigend hin,
und sendete mir Telepatisch Gedanken:

"Der Gipfel des Berges, ist der Gipfel des Wissens.
Wenn du hiervon was isst must du dich mit der hälfte des Wissens bejahen.
Bleibe hier, oder komme mit mir weiter, wie du willst.."
In dem moment war mein hunger nach Wissen und Essen eigentlich gleichwertig,
aber ich hatte nur eine Wahlmöglichkeit.
Ich entscheidete mich wütend für das Wissen..

"Gut unseren willen haben wir genug gestärkt dann lass uns weiter klettern."
Sagte Er lächelnd.

In diesem Augenblick, obwohl ich nichts
von all diesen Leckeren speisen gegessen hatte
kam es mir so vor als hätte ich mich gerade satt gegessen.
Ohne das man etwas essen und verdauen muss
an den Geschmack ranzukommen und satt zu werden
war vielleicht eine Ernährungsart des Paradieses?

Als wir im Ausgangsflur des Schloßes waren
kam eine Dienerin mit einem kalten getränk auf einem Goldenen tablett,
ich vergisste alles nahm das glaß und wollte trinken,
aber Buddha haute auf meine Hand, das glaß fiel runter und zersplitterte..
Wir wanderten weiter zum Gipfel, während ich in dieser Dimension weiter wandelte,
hörte ich neben bei von der anderen Dimension die gefühlvolle Vaterliche stimme von Aynali
der etwas dichtete.

"O du wanderer der zur Wahrheit hochsteigt,
das Wissen das du Erreichen wirst, ist neben all den schönheiten des Berges nichts..
Gehe und Erreiche die Endstation: Diener,
die Eingangstür zu der Wahrheit: Allah.
Gehe und nähere dich zu deiner eigenen Wahrheit,
Lerne was Schmelzen in Allah ist.
Bleibe fern von dem schön servierten Alkohol,
damit du von dem Wein der Liebe trinkest.
Gehe und finde die Macht die in dir verborgen ist."

Ich saß neben Aynali Baba aber der klang seiner stimme klingte wie aus 100.000 Jahre entfernung, Ich war 100.000 jahre entfernt von Buddha aber mit ihm die hände haltend wanderten wir zum Gipfel des nichts.

Ich war gleichzeitig in 2 verschiedenen Dimensionen, und in mir gab es noch so viele dimensionen, Wenn ich das wissen Erreichen würde und wissen könnte wie ich mich selber gebrauchen kann, könnte ich gleichzeitig überall sein.

Ich konnte Aynali Baba und die 2 Derwishe erst jetzt verstehen:
"Alles was es gibt in den Welten sind "meine" Namen"
Wenn "Ich" nicht wäre dann würde es nichts geben.
“Ich” “das All” oder “das nichts” “das nichts” oder “das ganze”
“nichts” “das ganze” ist das gleiche ist das eine.
Aber die die dies nicht wissen Bewerten dies in dualität
wer dies nicht kennt ruft den einen durch zwei namen."
sagten sie..

Gleichzeitig "Eins" und unbegrenzt überall und Unendlich zu sein (Om)
meine logische diskrepanz gegen diesen gedanken verschwindete langsam..
Nach einer tasse Kaffee, der klang der flöte und ein paar Gedichte wurde mein Monism die ich in 2 dimensionen gleichzeitig experimentierte zu Dualism.
Dies war die erste Mystische Entdeckung und Philosphische Eröffnung in mir die ich kosten konnte.

Obwohl ich in 2 verschiedenen dimensionen in 2 verschiedenen körpern und bewusstsein war konnte ich mich als EINS wahrnehmen.
3,5 40 1000e zu sein oder unbegrenzt überall und trotzdem EINS zu sein,
dies war nicht ein Wissen welches ich Lesend oder denkend Erreichen könnte.
In der mehrheit die einigkeit erleben und in der Einigkeit die mehrheit Leben müsste sowas sein.

Wir kamen zu einer Rast, hier gab es ein großes Palast,
Buddha führte mich zum Eingang und lies hier meine Hand los und sagte:

"Gehe in das Palast hinein, ruhe dich aus,
werde nicht der Herr von irgendeiner Schönheit,
Ignoriere alle angebote und komme wieder raus
damit wir unsere reise vollenden können,
ich werde hier auf dich warten."
...

27.06.2009

BİR VARMIŞ BİR YOKMUŞ 18. Böl.


Aradan geçen üç gün içinde, gençler
yaptıkları bu hararetli sohbeti düşünüp,
tefekkür etmişler ve anlamaya çalışmışlardı.
Üçü de her akşam düzenli olarak,
bir takım zikirler çekerek mağaraya yöneliyor,
hacet namazı kılarak,
Cenabı Allah’tan mağaranın yerini görmek ve
sırlarına ermek konusunda yardım istiyorlardı.


Yoğun zikir çalışmaları ve dualarla tek bir noktaya yönelmek,
o noktanın iç ve dış sırlarının kişiye açılmasına sebep olduğu gibi,
mağaranın da sırları, bu üç arkadaşa açılmaya başlamıştı.
Alper ve Hakan’ın gördüğü rüyalar, birbiriyle ayni denecek kadar benzerlik gösterirken, Yahya’nın gördüğü rüyalar,

bu ikisinden tamamen farklı ve ahir zaman süreci ile ilgiliydi. Kişinin zihin menfezlerinin, geleceğe ya da geçmişe açık olmasından dolayı,
bu farklılığın olduğunu biliyorlardı.
Kendilerine verilecek olan sırrın da,
bu özelliklere göre olacağını düşünüyorlardı.

Bu akşam, Hakan’ın evinde toplanmışlar
yine hararetli bir şekilde konuşuyor
ve durum değerlendirmesi yapıyorlardı.

HAKAN: Arkadaşlar; geçen akşam konuştuğumuz, Ay günleri konusunu, Mustafa abiye sordum.

YAHYA: Ne dedi?

HAKAN: Doğru olduğunu ve bu anlatılan şeylerin, Ay’ın ve insanın sırlarından sadece birkaç tanesi olduğunu söyledi. Hakikaten insanın dört ayrı bilinci ve yedi ayrı evresi varmış.
İnsanın ana rahminde geçirdiği ilk 40 gün maden bilincine, ikinci 40 gün bitki bilincine ve üçüncü 40 gün hayvan bilincine denk gelmekteymiş. Hayvan bilincinin bittiği ve insan bilincinin başladığı gün, ana rahmindeki 120. gün oluyor. Dikkat ederseniz, ana rahmindeki bebeğin beyninin, enerji beden üretimi, bu günde başlıyor.

ALPER: Yani ruh üflenmesi denen şey, bu gün oluyor.

HAKAN: Evet, tam olarak anlatılmak istenen sanırım bu. Ayrıca Ay’ın birinci kat sema olduğunu, Allah’ın Veli kullarına ve fen ilminin sağladığı teknik imkânlarla, uzaya çıkan ve inenlere bir istasyon görevi gördüğünü söyledi.
İnenler arza göre, çıkanlar göklere göre uygun bir bedeni, Ay’da giyerlermiş.

ALPER: Nasıl yani? Allah’ın veli kulları da mı, başka alemlere giderken, Ay’da beden değiştirip, istasyon olarak kullanıyorlar?

HAKAN: Dediğim gibi, Ay birinci kat sema olduğu için sadece bunlar değil, ölen bir kimsenin ruhu da buraya uğramak zorunda. Ay, ölen bir kimse için, en riskli sırat köprüsüdür. Ay’ın karanlık yüzü için, Cehennem’dendir denilmektedir. Ayrıca çoğumuzun dilinde olan ve çocuklarımıza öğrettiğimiz Ay dede sözü, çok önemli bir gerçeğe işaret etmektedir.

YAHYA: Ay dede sözü mü ?

HAKAN: Hazreti Muhammed (s.a.v.) Efendimiz, Miraç’a çıkarken birinci kat semada kimi gördü?

YAHYA: Âdem peygamberi gördü.

HAKAN: Birinci kat sema Ay’dır ve Âdem peygamber bizim dedemizdir. Dolayısıyla Ay dede sözü, Âdem peygamberin, berzahtaki makamı olmasından dolayıdır. Böyle nice söz vardır, içinde taşıdığı gerçeklerden, tamamen habersiziz.
Ayrıca Ay’ın istasyon görevi görmesi konusunda, Üstat Said Nursi Bediüzzaman Hazretleri 15. söz, dördüncü basamakta şöyle buyurmaktadır:
‘’Elbette, cesedi misali giyen ve manevi hafiflik ve letafete erişen bir kısım ehli dünya (enbiya-evliya) uzaya gidebildikleri gibi, cesedi zahiri giyen bazı gök ehli de dünyaya gelebilirler ve gelmektedirler.’’
Üstad yine 29. sözde şöyle buyurur:
‘’Bazı madensel taşıma araç çeşitleri, bir kısım gök ehlinin uzay gemisi ve bineğidir ki, Allah’ın izniyle bunlara binerek, dünyayı ve görünen âlemleri gözetleyip gezerler. Gezegen olan yıldızlardan, yağmur damlalarına kadar çeşitli varlıklarda yine meleklerin binekleridirler.
Balık suda, böcek toprakta yaşadığı gibi yıldızların ateşinde bile varlıklar bulunur
.’’


Mustafa abi, eski ismi Babil’de, Ay tanrısına SİN dendiğini söyledi ve Kuran’ı Kerim’de, Hazreti Muhammed (s.a.v),YA SİN diye hitap edildiğine dikkat çekti. Yine eski Mısır’da, Ay ile kedinin kutsal sayıldığını, bunların ikisinin de, arkalarını yani sırtlarını yeryüzüne dönmediklerini söyledi. Kediyi ne kadar yüksekten atarsan at, yine de dört ayaküstüne düşmekte ve sırtı yere gelmemektedir. Ay da ayni bu kedi gibi arka yüzünü hiçbir zaman dünyaya dönmemekte ve biz insanlara göstermemektedir.

ALPER: Hakikaten tuhaf bir benzerlik var. İnsan bu gibi şeyleri öğrenmeye başlayınca, kafası biraz karışmaya başlıyor.

YAHYA: Klasik din bilgileriyle yetiştiğimiz ve beş duyu ile algıladığımız verilerle kendimizi şartlandırdığımız için her öğrenilen sır, ilk başlarda insanı biraz şüpheye düşürüyor.

ALPER: Arkadaşlar, akşam mağara ile ilgili, gayet net bir rüya gördüm.

HAKAN: Hayırdır inşallah anlat bakalım.

ALPER: Gece vakti, Demirköy ormanlarında, Malipetra denen kayalığın olduğu civarda, kuzey istikametine doğru yürüyordum. Arkamdan, yüzlerini göremediğim iki kişi geliyordu. Sağımda ve solumda olmak üzere, bir insan boyu gerideydiler. Ormanlık olmasına rağmen sanki bana özel bir yol açılmış ve ben o yolda, bildiğim bir yere doğru gidiyordum. Arkamdan gelen o iki kişi, bana Saffat suresini anlatıyorlardı. Tam o sırada sağ tarafta bir mağara ağzı gördüm…
Mağaranın ağzında, yüzünü göremediğim ak yazmalı bir kadının peşine takıldım. Kadın, beni doğruca 12 tane tünel ve demir bir kapının olduğu yere getirdi. Üçüncü tünelin ağzında, adamın biri, yere yeşil bir seccade sermiş, namaz kılıyordu. Ben geldikten sonra sağa-sola selam vererek namazdan çıktı ve gülümseyerek bana döndü.

Seccadesinin altından iki tane kitap çıkardı. Kitabın birini o kadına verdi, diğerinin ise sayfalarını açarak okumaya başladı. Mağaranın içinde soldan sağa 13 tünel vardı ama sadece 13. tünelin ağzı, demir bir kapı ile kapatılmış ve kalın zincirlerle, asma kilitlerle kilitlenmişti.


Kapının üzerinde biri yuvarlak, biri dört köşe, diğeri ise sekiz köşeli olmak üzere toplam üç tane tokmak vardı. Adam anlatmaya daha doğrusu kitaptan okumaya, bunların sırlarından başladı:

‘’Bu kapının yuvarlak olan tokmağı, kalpteki FUAD denen ve âlemlere açılan noktaya işaret eder. Eğer bu kapı bu tokmakla açılırsa, gireceğin âlem, sonsuz âlemlerden herhangi biri olabilir.

Bu tokmağın açıldığı âlem, açan kişiye ve dünyanın içinde bulunduğu çağa ve burça göre değişir. O yüzden, kapı bu tokmakla açılırsa, kişi sonsuz âlemlerde kaybolabilir.

Eğer kapı, dört köşe olan tokmakla açılırsa, dört büyük meleğin ve Âdem (a.s.) sırrına erersin. Kâbe’deki kara taşın geldiği âleme gidersin. Ayrıca bu dört köşe tokmak, suyun sırrına da işarettir. Su her halinde secde vaziyetinde, yerde ve dörtgendir. Ateşin sırrı ise üçgendir. Ateş şeytanın simgesi, su ise meleğin simgesidir. Varlık sahnesinde ilk savaş, suyun öze inmesiyle, suyun zıddı olan ateş arasında olmuştur.


Eğer sekiz köşeli tokmakla kapıyı açarsan, sekiz Cennet’e açılan bir boyuta geçersin. Bil ki; Kâbe de sekiz köşelidir ve sekiz köşede, toplam 24 açı vardır. Bir gün ise 24 saattir.

Âlemde, bu gördüğün 12 tünel gibi yine 12 tünel vardır. Bu tüneller geceleyin bir başka zamana ve boyuta, gündüzleyin bir başka zamana ve boyuta çıkar. Her tünel, gece ve gündüz olmak üzere çift işlevlidir. Gündüz, zahiri zaman ve boyutlara açılır, gece ise manevi zaman ve boyutlara açılır. 12 Tüneli, gece ve gündüz ile yani iki ile çarptığın zaman 24 eder.
Ana rahmine düşen insanın ruhu, bu 12 tünellerin birinden gelir. İnsana üflenen ruh, günün hangi saatine denk geliyorsa ve hangi tünelden geliyorsa, kişi bedenen bulunduğu zamana ait olmakla birlikte, ruhlar farklı zaman ve boyutların bilgisine sahiptir.
Ruh, geçtiği tünelin, manevi ya da zahiri olmak üzere, boyut ve zamanın tüm bilgilerini ve özelliklerini kuşanır.

Kişi, ahir zamana ait boyuttan ve zamandan da geçebilir, Atlantis ve Mu uygarlığının zamanından da geçebilir ya da insanlardan önce yeryüzünde yaşayan, Cin uygarlıklarına ait her hangi bir zamandan da geçebilir.

Bizler hepimiz, bedenen bulunduğumuz zamana aitiz ama ruhen farklı bir zamanın ve boyutun bilgisini kuşanmış varlıklarız. Herkesin zihin menfezleri, ruhunun kuşandığı boyut istikametinde açıktır.’’

Adam bunları okuduktan sonra, kitabın kapağını kapattı ve bana şöyle dedi:


‘’Bu dediklerimi iyi düşünün ve çevrenizi çok iyi gözlemleyin. Ne demek istenildiğini anlayacaksınız.’’

Daha sonra kendimi mağaranın ağzında buldum.

Yine arkamdan beni takip eden iki kişi ile birlikte yürümeye başladım.

Arkamdan gelenler, adamın bana okuduğu kitabın isminin ZAMANIN DOKUSU olduğunu söylediler.

Mağaranın doğu tarafına doğru yürümeye devam ettik ve kerpiç evlerden oluşan ama kimsenin yaşamadığı çok eski bir köye geldik. Arkamdaki o iki kişi, bu köyün nebi ya da resul görmüş bir köy olduğunu söylediler. Bana Saffat, Saffat diye zikrederlerken uyandım.

HAKAN: Kardeş maşallah ve hayır olsun. Nasıl bir rüya bu böyle ?

YAHYA: Hakikaten çok garip bir rüya kardeşim. Cenabı Allah, hayırla neticelendirsin inşallah.

HAKAN: Kardeş, rüyanda gördüğün ZAMANIN DOKUSU isimli kitabı, ben de rüyamda gördüm. Acaba sır olan bu kitap mı?

ALPER: Sen nasıl gördün, anlatsana.

HAKAN: Bir odada, kızımla beraber televizyon programı seyrediyorduk. Çok sevdiğim bir abinin, devamlı takip ettiğim bir programıydı. Programın konuğu, saçları hafif önden dökülmüş Müslüman bir profesördü. Zamanın Dokusu adlı kalın bir kitap yazmış ve bu konuda çalışmaların devam ettiğini söylüyordu. Elinde gösterdiği kitabını da, anam-babam bastırdı diyordu.
Bulunduğumuz odanın, bahçeye açılmış bir kapısı vardı. Kapının dışında masa üzerinde ve yerde olmak üzere iki tane pelerin vardı. Masa üzerindeki pelerin, İslam tasavvuf tarihinde önemli yeri olan, Hicri 12. asırda Afrika’nın kuzey ülkelerinden Fas’ta yetişen, büyük Velilerden, ünlü ariflerden ve kendi zamanının kutbu olan bir zata aitti. Yerdeki pelerin ise programdaki profesöre aitmiş.

O büyük veli, sağ elini uzatarak, profesörün pelerini uzaktan havalandırdı ve masanın üzerine koydu. Bana sağ elini öptürdükten sonra, kapıyı açmamla birlikte kızımın ve televizyonun olduğu odaya girdi.

O büyük veli, avucuna biraz çakıl taşı aldı ve kerameti ile ısıtarak, benim iki avucuma bıraktı. Taşların sıcaklığından canım yandığı için bağırmaya başladım. O ise bana, öylece bakıyordu. Daha sonra fark ettim ki; elim yanmıyordu, ben yandığını sanıp, o ZAN ile bağırmışım.

Bu mealde bir rüya gördüm, rüyam devam ediyordu ama kitapla ilgili kısmı bu kadardı. Daha sonra programın sunucusu olan değerli abime, yazarak bu rüyamı anlattım. Dilerse geri kalan kısmını da anlatabilirim.

YAHYA: Hakikaten sizin rüyalarınızın, sır içinde sır olan ortak noktaları var. Benim ise bütün rüyalarım, ahir zaman süreci ile ilgili.

ALPER: Rüyamdaki kitapta yazdığı gibi, ruhun geçtiği tünelle ilgili bir durum demek ki; Senin ruhun, ahir zaman sürecine ait zaman ve boyuttan geçtiği için, zihin menfezlerinin o istikamette açık. Bizim rüyalarımız ise hep geçmişle ilgili, gördüğün gibi.

HAKAN: Sen geçen gün mağaranın bağrında sakladığı medeniyet ile ilgili bir şeyler anlatıyordun. Devam etsene.

ALPER: Mağaranın 8 kat olduğunu söylüyorlar. Her katı ayrı ayrı sırlarla doluymuş ve 12 bin yıldan eski olan bu medeniyetin insanları, başlarını sürekli tıraş ettiriyormuş.

YAHYA: Eski Mısır’da, Firavun ailesinin yaptığı gibi yani.

ALPER: Evet dediğin gibi, eski Mısır’da, Firavun ailesi de başını tıraş ediyormuş ama bunun muhakkak bir sırrı olmalı.

HAKAN: Nasıl bir sır ?

ALPER: Söz konusu bu kavmin başındaki kralın, diğer insanlardan daha uzun yaşadığı ve başında saç çıkmadığını söylüyorlar.
Kralın tahtının tam karşısında ve odanın ortasında, beyaz mermerden bir havuz varmış. Havuzdaki su, süt gibi bembeyazmış. Havuzun içinde bir tane bembeyaz, kaza benzeyen iri bir kuş, yanında ise irili ufaklı siyah kuşlar varmış.
Kralın bulunduğu yerin giriş kapısı, bildiğimiz kapılardan değilmiş. Dışarıdan bakan yabancı biri için, hiç kapısı yokmuş. Sadece bıçağın keskin tarafı kadar ince bir aralık olduğu ve bu aralıktan geçerken, elips şeklinde ve bir insanın geçebileceği kadar genişlediğini söylüyorlar.

YAHYA: Yani bir nevi BOYUTSAL bir kapı.

ALPER: Herhalde öyle olmalı. İlk anlatıldığında, ben de öyle düşündüm zaten.

HAKAN: Kralın diğer insanlardan daha uzun yaşamasının sırrı, şimdi anlaşıldı.

YAHYA: Nasıl yani ?

HAKAN: Eğer bu boyutsal bir kapı ise, kapının ardı farklı bir boyut o halde. Dolayısıyla zaman süreci, dünya boyutundan farklı oluyor. Böyle olunca, diğer insanlardan daha uzun süre yaşamış olması gayet normal.

ALPER: Kralın bulunduğu bu has odanın, boyutsal bir kapı ile saklanmış olması, bulunmasını çok zorlaştırıyor. Zaten sekiz katın her biri, birkaç futbol sahası büyüklüğündeymiş. Tabii ki bu bir tahmin, daha da büyük olabilir.

ALPER: Bu kral, yeşil gözlü bir kadın tarafından, bir çeşit büyü ile öldürülmüş. Kral ölmeden önce tahtında oturmuş, sabit gözlerle, havuzdaki kuşları seyrediyormuş. Ölüm olayı gerçekleştiğinde yine ayni şekilde kalmış. Yalnız kral öldüğü zaman şu garip olay gerçekleşmiş…

HAKAN: Hangi olay ?

ALPER: Kralın ölmesini müteakip, havuzda yüzen beyaz kuş ve arkasındaki siyah kuşların uçarak, gökyüzünde kaybolduğunu söylüyorlar. Kralın bedeni, hiç bozulmadan hala öylece durmaktaymış. Onu öldüren yeşil gözlü kadının ise gözleri hariç bütün vücudu taşlaşmış ve bir daha o odadan dışarı çıkamamış…

YAHYA: Sadece gözleri mi kalmış ?

ALPER: Zaten sadece gözleri kaldığı için gözlerinin yeşil olduğu biliniyor.

HAKAN: Peki bu beyaz havuzdaki, beyaz suyun ve kuşların sırrı neymiş ?

ALPER: Bu havuzun bulunduğu nokta, hayat sıfatının sırrı olan Cebrail (a.s.), fizik bedene bürünerek, arza indiği ve ayağını bastığı yerden çıkan suymuş. O yüzden buradaki suya, hayat suyu diyorlarmış…

YAHYA: Cebrail (a.s.)’in fizik bedene bürünmesi mi ?

ALPER: Cebrail (a.s.), Peygamberimizin devrinde, sahabeden birinin suretine bürünmüyor muydu? Hazreti Hasan ile Hazreti Hüseyin Efendilerimiz, onu o sahabe sanarak, onunla oynamıyorlar mıydı? Hazreti Musa (a.s.) zamanında yine fizik bedene bürünmüştü de, Samiri denilen kişi, onu tanıyarak, ayağının bastığı yerin toprağını, yaptığı bir buzağı heykeline katmamış mıydı? Daha sonra o buzağı canlanıp, bir takım sesler çıkarmış ve İsrail oğullarının bir kısmı o buzağıya tapmamış mıydılar?…

HAKAN: Evet doğru söylüyorsun.

YAHYA: Peki; ya kuşların sırrı ?

ALPER: Kuşların sırrını bilmiyorum, anlatan kişi bunu söylemedi. Yalnız kralın parmağında, dünyada hatta Güneş sisteminde olmayan bir elementten yapılmış bir yüzük varmış. Bu yüzüğün üstünde RUKKA âleminin, dört büyük meleğinin ismi yazıyormuş…

HAKAN: Rukka âlemi mi? İlk defa duyuyorum.

ALPER: Ben de aynen böyle söyledim anlatan kişiye. Meğerse bu âlem dünyadan 70 hicab ve 70 hicab daha ötede, Arş’ın üstünde bulunan bir âlemmiş…

YAHYA: Hakikaten çok tuhaf şeyler. Acaba bu kral insan mı ki?


ALPER: Bu medeniyetin başına gelenler, kral öldükten sonra daha da tuhafmış zaten…

HAKAN: Bu kralın başka özellikleri, dikkat çeken başka tarafları falan var mıymış ?

ALPER: Dünyadaki bütün dilleri, ana dili gibi konuşurmuş. Camı elmasa, metalleri altına çevirebiliyormuş. Bu kralın zamanında fizik ve metafizik ilmi çok ileri düzeydeymiş. Tarihin içinden her olayı ya da kişileri ve geleceği, sanki kendi yaşamış gibi, gayet net ve ayrıntısına kadar anlatıyormuş.F izik beden olarak diğer insanlar gibi yaşlanmıyormuş. Esas garip tarafı, adam hiç uyumuyormuş…

HAKAN: Hayat suyu dedin, ölümsüzlük suyu gibi bir şey mi ?

ALPER: Hayır ölümsüzlük suyu filan değil. Bu suyu içen kişilerin, ruhlarının nuru artar ve enerji bedenlerinin titreşimi hızlanırmış. Bu sudan içen kişilerin fizik bedenleri, mavi renkli, cam bir tüpün içine yatırılır, baş kısmı hariç tüp özel karışımlı bir suyla doldurulur, suyun içine hakiki gül suyu katılır ve kişinin tamamen bilincini kaybetmesi beklenirmiş…

Şeffaf beden, fizik bedenden ayrılınca, tüpün suyu boşaltılır ve üstü sarı renkli bir örtü ile örtülürmüş. Eğer şeffaf beden üç güne kadar geri gelmezse, ölüm olayı gerçekleşebileceği için tüp tekrar suyla doldurulur, içine çınar ağacının öz suyu katılarak kristal odasına götürürlermiş. Mavi bir kristalin altında, şeffaf beden mecburi olarak fizik bedene geri dönermiş.

Tüpteki suyun içine katılan karışım ve hakiki gül suyu, fizik bedenin yapı taşları olan atomların, titreşimini düşürürmüş. Cam tüpün mavi renkli olması da ruhun titreşimini arttırırmış. Zaten mavi renk, ruhun rengidir. Daha önce içilen havuzdaki su ve hakiki gül suyu, şeffaf bedenin titreşimini maksimum seviyeye çıkarır, böylece fizik bedenden ayrılmasını sağlarmış.

Tüpün içinde bekleyen fizik bedenin üstüne, sarı renkli bir örtünün örtülme sebebi ise cinlerin ve kem gözlerin saldırılarından korumak ve başka birinin şeffaf bedeninin, bir başkasının fizik bedenine girmesini engellemek içinmiş. Zira sarı renk, bedenin kendi ruhu hariç cinlerin ve bu frekansta olanların titreşimine negatif etki yaparak uzak tutar.

Şeffaf bedeni yani enerji bedeni geri getirirken suya katılan çınar ağacının öz suyu, fizik bedenin atomlarının titreşimini arttırarak, bu sefer fizik bedenin enerji bedene, titreşim olarak üstün gelmesine ve geri dönmesine sebep olurmuş. Zaten çınar ağacında uzun yaşamanın, genç kalmanın ve gen tedavisinin sırları mevcuttur…

YAHYA: Peki bu insanların hepsi mi, bu işlemi gerçekleştiriyorlarmış ?

ALPER: Hayır hepsi değil. Belli bir öğretiyi tamamlayıp, seçkinler sınıfına dâhil olanlar bunu yapabiliyorlarmış. Zaten belli bir öğretiden geçmeyen kişinin enerji bedeni, geçtiği boyutun ilk olarak cinlerin boyutu olması sebebi ile bu mahlûkatın hemen saldırılarına maruz kalır. Enerji bedenin titreşim boyutunda, cinlerden daha tehlikeli mahlûklar da varmış…

YAHYA: Enerji bedenin, fizik bedenden ayrılmasıyla bu insanlar nerelere gidiyorlarmış, neler yapıyorlarmış?

ALPER: Bu kişiler zaten evvelinde, mistik bir öğretiden geçtikleri için enerji bedenleri ile cinler âlemine nüfuz edebiliyorlar, Berzah âlemi denen boyutta ki ölülerin ruhlarının bir kısmı ile görüşebiliyorlar ve başka Güneş sistemlerine gidebiliyorlarmış. Zaten başka Güneş sistemlerinden getirdikleri değişik bilgileri, fiziksel boyutta değerlendirip, geliştirdikleri teknik imkânlarla yine ayni gezegenlere gitmeye başlamışlar.
Oralardan, dünyada olmayan maden ve elementler getirmeye, dünyada yetişmeyen bitki çeşitleri ve hayvanlar getirmeye başlamışlardı. Teknolojileri akıl almaz bir ölçüye ulaşmıştı.
Herhangi bir nesnenin iç kısmını, dışını kesmeden işleyebiliyorlardı, maddeyi enerjiye dönüştürüp, başka bir zamana ve mekâna iletebiliyorlardı, tek parça gemiler ve uzay araçları yapabiliyorlardı. Bu kavmin en tehlikeli gelişmesi ise, gelişmiş bir beyin yapısına sahip olan, insanla hayvan arası bir canlı türünün, bunların zamanında ortaya çıkmasıydı…

HAKAN: Yani bu insanlar, başka bir boyutun ve düzlemin ilmine ve bilgisine ulaşmışlardı.

ALPER: Yalnız ilk olarak teknik imkânlarla bu yolculuğu yaptıklarında, kullandıkları dördüncü boyutun, sayısız düzlemlerine kaybolmuşlar, bir kısmı geri getirilememiş ya da geri gelenlerden bir kısmı ölmüş ya da insan formundan çıkmıştı. Bu yolculuklar sırasında, kavim için dönüm noktası denebilecek bir olay yaşanmış…

YAHYA: Nedir bu dönüm noktası olan olay ?

ALPER: Yaptıkları en son yolculuklarında, geri gelen sekiz kişi, insanüstü güçlerle dönmüşler ve beraberlerinde gittikleri âlemden, bir mahlûkat getirmişler.
Sekiz kişinin beraberinde getirdikleri o mahlûk, önce cinlerin daha sonra insanların kontrolünü ele geçirmiş. O mahlûkun beraberinde taşıdığı bir cam küre ve bu cam kürenin içinde pis kokulu, kırmızı bir taş varmış.
Bu taş sayesinde, emrindeki cinlerin enerji bedenlerini, fizik bedene dönüşecek kadar yoğunlaştırabiliyor ve güçlendirebiliyormuş. Ama ayni taş, insan ruhunun tahribatına sebep olmakta ve ruha acı vermekte, kendi çekim alanı içinde tutsak edip, beyinleri bloke etmekteymiş…

HAKAN: Bu bir nevi, kabir azabı gibi bir şey o zaman.

YAHYA: Zaten kabir azabı da, enerji bedenin acı ve ızdırap duyması, cebri bir yaşam içine girmesi değil mi ?

HAKAN: Farkında mısınız? Şu an, insanların soyut ya da manevi olarak bildiği ve bir kısmının da inkâr ettiği, ölüm sonrası içine gireceğimiz âlemin, somut olarak algılanan halini konuşuyoruz. Bu konuştuklarımız düpedüz, ölüm ötesi bir alemin, beş duyumuza göre açıklanması yahu…

ALPER: Arkadaşlar artık biliyoruz ki; ölüm sonrası içine gireceğimiz berzah âlemi ve sırları, şu gözlerle görebileceğimiz kadar yakın aslında. Ay dedeyi her akşam görmüyor muyuz ?

HAKAN: Sır denilen şeylerle iç içe ve yüz yüze yaşıyoruz da haberimiz yok yahu.

YAHYA: Peki mağara hakkında başka şey biliyor musun?

ALPER: Kralın odasının tam karşısında, Kâbe duvarı gibi dört köşe ve üstü açık 2 metre yüksekliğinde bir yapı varmış. Bu yapının üstü camla kaplı ve içi aydınlıkmış. Bunun üstüne çıkan kişi, aşağı baktığında, aydınlık ama dipsiz bir kuyunun üstünde olduğunu görüyormuş.
İşte bu kuyu ile Ayasofya camisinin içindeki kuyunun sırrı ve açıldığı âlem ayni imiş…

HAKAN: Sen bu anlattıklarını nereden öğrendin, bu bilgilere nasıl ulaştın ?

ALPER: Sizinle bu mağarayı aramaya başlamamızdan dört ay sonra, Elmacık köyüne, ceviz almaya gidiyordum. Köyün yolu üzerinde, kestirme olur diye sağ tarafa sapan, patika bir yola girdim. Yol Elmacık köyüne değil ama başka bir köye çıktı. Öğlen vakti olduğu için durup camisinde namaz kıldım. Yalnız caminin ne cemaati vardı ne imamı. Koca camide öğlen namazını tek başıma kıldım. Namazdan sonra önünde söğüt ağacı olan, basık tavanlı kerpiç bir kahvehanede, köz üstünde ısıtılmış bir bardak çay içtim…

HAKAN: Köz üstünde mi ?

ALPER: Evet dediğim gibi. Zaten köyün ne elektrik direği vardı ne de kahvehanede tüplü ocak vardı. Üç beş tane ihtiyardan başka kimseyi görmedim zaten. Çayın parasını da almadılar. Bana çayı ısmarlayan ihtiyar, ben sormadan bunları anlattı bana.

YAHYA: Sen sormadan mı anlattı ?

HAKAN: Kardeş ben daha önce, köylere pazar kurmaya giderken, dönüşte Elmacık köyüne uğrayıp su alırdım. Bahsettiğin o patika yoldan kaç defa gittim. O yol, eski bir mezarlığın yanından geçip, doğruca ana yola çıkar. Orada köy filan yok!

ALPER: Tamam köyün yanında gayet eski bir mezarlık var ve patika, doğruca ana yola çıkıyor. Köy de zaten mezarlığın yanında.

HAKAN: Kardeş orada köy filan yok, kaç defa gittim ben oradan!

ALPER: Orada köy filan yoksa benim gördüğüm neydi o zaman ?

YAHYA: Senin gördüğün köy, zaten tuhaf kardeşim. Bana bakın, bu işte biraz gariplik var. İkiniz de ayni yoldan gittiğinizi ve eski bir mezarlık gördüğünüzü söylüyorsunuz. Ama biriniz köy vardı diyorsunuz, diğeriniz yok diyorsunuz.

ALPER: Abi be. Benim gördüğüm neydi o zaman ?
yazan: Bülent Gökçen
(diğer bölümler için başlığa tıkla)

26.06.2009

CENNET

Rasulullah'ın dilinden CENNET 1. Bölüm






2. Bölüm

25.06.2009

Huri nedir?


Kerim Rasulden (A.s.m.) hadisler:

“Ceylan gözlü huriler,

eşlerini Cennet’in kapılarında karşılarlar

ve sizi uzun zaman bekledik,

biz râzileriz,

asla kızmayız,

kalıcılarız,

göç etmeyiz,

ebedileriz ölmeyiz,

derler,

bunları işitilebilecek en güzel sesle söylerler.

Sonra sen benim sevgilimsin, ben senin sevgilinim,

senden başka arzum yok, senden sonra yerine geçecek yok.”


”Şayet hurilerden birinin eli gökten sarksa,

güneşin dünyayı aydınlattığı gibi o elde yeryüzünü aydınlatır.

Bakın, eli dedim, dedi, sonra ekledi,

ya yüzü,

yüzünün beyazlığı, güzelliği ve alımı nasıldır,

düşünün artık.”


“Şayet bir hurî, yedi denize tükürecek olsa ağzının tadından o denizler tatlanırdı.

Ve ceylan gözlü huriler zağferandan yaratılmıştır.”


Huri, Kuran’ı Kerimin birÇOK vaadinden bir vaad’i dir..


Tur suresi:
17-) Muhakkak ki korunmuşlar, cennetler ve nimetler içindedirler.
18-) Rablerinin kendilerinde açığa çıkardığı ile keyiflidirler! Rableri (Varlıklarını meydana getiren Esmâ özellikleri), onları Cahîm (cehennem)’in azabından korumuştur.
19-) “Yaptığınız fiillerin sonucu olarak oluşanları afiyetle yeyin, için!”
20-) Sıra sıra dizilmiş koltuklara yaslananlar olarak… Onları (bilinçleri) Hur-i Iyn (her şeyi net, akı ak karayı kara gören özelliğe sahip bedenler) ile eşleştirdik. (Dişi huri kızı diye yorumlanan bu anlatımlar tümüyle diğer cennet yaşamı anlatımları gibi bir temsilî, sembolik anlatımdır. {”Meselül cennetilletiy” = CENNETİN TEMSİL (misal-benzetme) yollu anlatımı} Rad: 35 ve Muhammed: 15… {Sahih Hadis: Allah buyurur ki; Sâlih kullarım için, hiçbir gözün görmediği, hiçbir kulağın işitmediği ve hiçbir aklın kavramadığı şeyler hazırladım! Buharî, Müslim ve Tırmızî} A.H.)

19.06.2009

SEVMEK mi SEVİLMEK mi?

Genç kız tüm gece boyunca yürümüştü. Eve çok yakın bir yerde olan arkadaşının yanından çıktığında hava açıktı. Ama aniden şehrin üzerine hücum eden sis bulutları arasında gözünün önünü görmesi iyice imkansızlaşmıştı. Oysaki buraları çok iyi biliyordu. Ama sis yolunu şaşırtmıştı. Şimdi ise gece yarısı olduğu halde hala yürüyordu. Genç kız nihayet o yoğun sis bulutları arasından bir evin ışıklarını farketti. O karanlık gecede bir karaltıyı seçebildi. Kendisinden yardım istemekten başka şansı kalmamıştı.

- Afedersiniz, yolumu şaşırdımda, bana yardım edebilir misiniz? dedi.

Sesinde, bir korku ve heyecan hissediliyordu. Gecenin bu vaktinde, yardım istemek, hem de tanımadığın birinden, zor ve tehlikeliydi. Delikanlı, kızı şöyle bir süzdükten sonra,
-buyrun tabii memnuniyetle, dedi.
Kız mahçup bir edayla evinin adresini söyledi.
Delikanlı çok ters tarafda kaldığını, herhalde sisden dolayı yolunu şaşırmış olabileceğini söyledi. Delikanlı devamla; Eğer yanlış anlamazsanız, evim şurada gün aydınlanıp, sis dağılıncaya kadar kalabilirsiniz dedi. Yanlış anlamalara meydan vermemek için, lütfen güvenin bana, bu gece evinize gitmenizin de imkanı yok, ben yan komşumda kalırım dedi.

Kız çaresiz kaldığını farketti ve zoraki bir kabullenişle, zahmet olmazsa lütfen diyebildi. Gün ışıkları yavaş yavaş yükselirken,
kapı çaldı... Gelen delikanlıydı;
- Hayırlı Sabahlar, İyi uyuyabildiniz mi?
Kız çoktan uyanmış, delikanlının gelmesini bekliyordu bile.
- Çok teşekkürler, bana evinizi açtınız, zor anımda bana yardım etme lütfunu gösterdiniz,
size ne kadar teşekkür etsem azdır dedi.
Delikanlı da, kendisinin yerinde kim olsa yardım edeceğini, öyle fazla büyütülecek bir şey yapmadığını söyledi. Kız, kendisini bile tanımayan bu iyi kalbi delikanlıya hayran kaldı.

- Benim adım Ferda.
- Ben de Kemal. Bu evde tek başıma yaşıyorum. (Bir an duraksadı Kemal).
Kısa bir sessizlik hakim oldu. Ve ardından aralarında genel bir sohbet havasında bir konuşma geçti, konuşmanın arasında Kemal, Ferda'ya şöyle bir soru yöneltti;
- Söylesene maskeli bir baloda insanların gerçek yüzlerini tanımak mümkün müdür sence?
- Tabii ki değil.
- İşte şu toplumda gördüğün bir çok insan ve sen ve de ben... Hepimiz maskelerinizle yaşıyoruz. Şu toplum maskeli bir balodan farksızdır bence. Hem de zamana, kişilere ve olaylara göre her an değişen maskelerin kullanıldığı bir balo... Bu yüzden pek anlamlı gelmiyor bana insanlar üzerinde düşünmek.
- Kendini soyutluyorsun insanlardan.
- Öyle de denebilir. Zaten toplum ferdin en büyük düşmanıdır bence. Bu yüzden insanlardan hiçbir şey almamayı yeğliyorum. Buna rağmen her şeyimi vermeye de hazırım onlara.
- İnsanların sevgisini de reddeder misin, örneğin?
- En başta onu. Bugünün sahte sevgileri bir insanin kalbini yaralamak için seçilen en tehlikeli yoldur.
- Ama insan hiç sevilmeden yaşayamaz ki...
- Bunda yanılıyorsun. İnsan sanıldığının aksine sevilerek değil severek yaşar.
İnsan sevilmek ihtiyacında olan zayıf bir varlık değildir. Kısacası sorun bence sevilmek değil sevmektir.
- Sevdiğin halde sevilmiyorsan?
- Sevilmek senin sorunun değil onun sorunu. Bence sevmek bir insanı kendi içinde hissetmendir. Sevilmek ise kendini bir insanin içinde hissetmen. Anlayabiliyor musun? Sevmek seni zenginleştirir, sevilmek değil. Bunu evreni kapsayacak şekilde de düşünebilirsin.
- Nasıl yani?
- Evrensel anlamda sevmek kainatı kendinde seyretmek, sevilmek ise kendini kainatta seyretmektir. Ferda'nın kafası karışmıştı. Hiç bu kadar derinlemesine düşünmemişti sevgi üzerine. Bunu fark eden Kemal:
- Bunları bir anda anlamak sana güç gelebilir. Ama biraz düşünürsen umarım anlayabilirsin. Şunu unutma ki insanlık bugün ikinci taş devrini yaşıyor. Birinci taş devrinde insanlar yumuşacıktı. Sevgi sayesinde her şey yumuşacıktı. Sadece evleri ve aletleri taştandı. Şimdi ise her şeyimiz yumuşacık, yüreklerimiz taş gibi. Hatta taştan da katı. Çünkü öyle taşlar vardır, üzerlerinde otlar yetişir ve öyleleri de vardır ki...
Kemal'in gözleri nemlendi bunları söylerken.

Yılların acılarını, ihanetlerini, buruklukların, kelimelere döküyordu aslında. Ağlamaklı bir hale dönüşüyordu sesi kesik kesik... Uzun bir sessizlik oldu. Bütün bir hayat şeridi geçti Ferda'nın gözleri önünden. Eğer Kemal'in anlattıkları doğruysa sevgi hiç olmamıştı hayatında. Bir anda gözleri duvarda bir çerçevede olan mısralara takıldı:
"Donuk sevgiler çağındayız. Sıcak sevgiler cehennemde yanıyor Sevgi...
Yaşanmayacak kadar güzel, Fark edilmeyecek kadar sade, Duyulmayacak kadar doğaldır." Kemal duvarda ağlayan bir çocuk portresi gösterdi Ferda'ya:

- Biliyor musun bir çocuğa verilecek en değerli besin şefkattir. Ve de cesaret. Bunlar öyle hassas bir dengeye sahiptir ki, denge bozuldu mu işte şu insanları görürsün karşında... Şefkat ve cesaret kurbanları... Kimileri aşırı şefkatin yanında cesaretsiz büyütülürler. Bu insanlar küçücük bir dünya kurmak isterler kendilerine. Güçsüzdür bu insanlar, kolayca kırılırlar. Dünya çok acımasızdır öylelerine göre... Kendilerini sevecek birilerini ararlar hep. O kadar yoğunlaşırlar ki bazen şiddetli bir arzuyla birine doğru akmak isterler. Cesurca sevemezler. Cesareti öğrenememiştir bu insanlar. Öte yandan da cesur insanlar... Dünyayı bile devirebilirler. Ama basit bir sevgi oyunuyla kolayca yıkılıverirler. Dünyayı titretecek cesareti taşıyan bu insanlar kalplerine dokunan bir parmakla diz üstü çöküverirler yere.
Ve su sözleri duyar gibi olursun onlardan: " Dağ düştü üstümüze Yıkılmadık ama İnsan değdi tenimize Acısı yıktı bizi...!
Cesaret onları o kadar sertleştirmiştir ki sevdikleri insanı kolları ile kalpleri arasında neredeyse öldürür. Kemal sustu birden.
Ferda bir şeylerin olduğunu hissetmişti. Çözmek istiyordu Kemal'i.
- Niye sustun?
- Bana ne şefkati öğrettiler ne de cesareti.
- Ama tüm bunları biliyorsun sen.
- Nasıl olduğunu merak ediyorsun değil mi, anlatayım.
Bir an durdu sonra:
- İnsanların nefretinden sevgiyi, ihanetlerinden sadakati, korkaklıklarından cesareti öğrendim.
- İnsanlar bu kadar acımasız mı? Gerçekten seven insanlar yok mu hiç?
- Bırak sevgilerini gülmeleri bile doğal değil onların.
Seni senin için değil kendileri için severler.
O kadar iyi o kadar güzel ve o kadar haince severler ki hayran olmamak elde değil biliyor musun? Sevgi ve ihaneti sanatsal bir uyarlamayla o kadar güzel sahneye koyarlar ki son sahnede öleceğini bile bile seyredersin oyunu. Mükemmel bir katildir onlar. Seve seve öldürürler seni. Dudaklarından sevgi sözcükleri yükselir. Yapacağın tek şey gözlerini kapatıp sevgi atmosferi içinde sevgi sözcüklerinin sağanak yağmuru altında ölümü beklemendir. Anlıyor musun?
- Sen sevilmekten korkuyorsun
- Belki...
- Neden?
- Neden mi? Ben her insani kalbime misafir edebilirim, sevebilirim yani. Kalbimden eminim çünkü. Sevdiğim insani rahatsız edecek hiçbir şey yok kalbimde. Ama kimsenin kalbine girmek istemem. Çünkü bilmiyorum nelerle karsılaşacağımı. Bilmiyorum hangi tuzaklar bekliyor beni. Ve bilmiyorum o insan bunlardan haberdar mı?
- Fikirlerimi alt üst ettin. Her şey karıştı. Sevmek sevilmek, nefret sevgi... Hatta şu ana kadar gerçekten yaşayıp yaşamadığımı düşünüyorum.
- Aslında sana anlattığım her şeyi kendinde bulabilirsin.
- Nasıl? - Kendini tanıyarak... Yalnız kaldığın anlarda...
- Yalnızlıktan kaçmışımdır hep...
- Yalnızlıktan kaçmak kendinden kaçmaktır. Bir düşünsene, doğarken de yalnızsın, ölürken de. O halde yasarken yalnızlıktan kaçmak anlamsız değil mi?
- Yalnızlıkta insan ne bulabilir ki sıkıntı ve boşluktan başka?
- Kendini gerçekten tanıyabilseydin uzaydaki derinlikten daha derin bir iç uzayın olduğunu görebilirdin. Bizler ruhumuzu öldürüyor sonra başına geçip ağıt yakıyoruz... Benliğindeki zenginliği fark etseydin dünyada ikinci bir insan aramazdın biliyor musun?
- Anlamadım! - Dünyada bir tek kişi vardın aslında. O bir tek kişinin içinde beş milyar insan.
- Benliğim bu kadar kalabalık mi?
- Evet. Benliğin tüm varlığın merkezidir. Tüm acılar ve sevinçler yüreğinde gizlidir senin. Ölenleri yüreğine gömdüğün gibi doğacak çocuğun kalbi de senin içinde atar. Hem acıyı hem sevinci yaşarsın iç içe, yan yana... Hatta o kadar acı çekersin ki acı, acı olmaktan çıkar...
- Sözlerin çok karışık.
- Belki haklısın bu konuda. Bazı insanlar başlı başına paradokstur. Düşünceleri de öyle. İnsanlar paradoksal düşünmeye alışık değiller. Bu yüzden anlaşılmıyoruz.Zaman bir hayli ilerlemişti. Ferda izin istedi. Zihni o kadar dağılmıştı ki hiçbir şey söylemeden çıktı evden. Bütün gece boyunca Kemal'in sözleri ile uğraştı Ferda. Bazen onu anladığını düşünüyor, bazen saçmaladığına karar veriyordu. Her şeye rağmen hayranlık duyuyordu ona. Ara sıra arkadaşlarına anlatmak istiyordu onu. Ama kimsenin anlamayacağından emindi. Günler geçiyor, yüreğinde Kemal'e, karşı konulmaz bir sevgi taşıdığını hissediyordu Ferda. Her geçen gün biraz daha büyüyordu sevgisi. Aylar geçmiş ama bir türlü ona gitmeye karar verememişti. Çekiniyordu. İnsanlardan bu kadar uzak biri onun gibi deli dolu bir kızı ciddiye alır miydi? "Hiç kimse sevgiyle dirilmeyecek kadar ölmüş değildir hiçbir zaman". Evet, bu söz de onun değil miydi? Nihayet karar verdi Ferda. Gitmeli ve ona sevdiğini söylemeliydi. Ferda Kemal'in evine gittiğinde büyük bir şaşkınlık geçirdi. Evde kimse yoktu, taşınmıştı... Evin bekçisi yaklaştı Ferda'ya:
- Kızım, adinizi öğrenebilir miyim?
- Adım Ferda, Kemal Bey taşındı mi?
- Evet kızım, taşındı. Ve kimseye söylemedi nereye gittiğini, bana bile. Bir mektup bıraktı sana. Gelirse verirsin dedi. Ferda mektubu aldı. Tereddütlü adımlarla evine gitti. Yıkılmıştı. Derin bir boşluk hissetti yüreğinde. Birden ümitle doldu yüreği. Belki de onu yanına çağırıyordu. Sabırsızlıkla mektubu açtı.
"Ey sevgili, Seni sevip sevmediğimi söylemeyeceğim. Ama sevgiyi öğretebildim sana sanırım (ne kadar öğretilebiliyorsa). Dilerim kalbine kalbimden verdiğim şey yüreğinde yeşerip meyve verir. Böylece ne sen bende kaybolacaksın, ne de ben sende. Sen beni kendinde, ben seni kendimde bulmuş olacağım. O zaman hiç ayrılmayacağız. Sakin sevgimle seni tuzağa düşürdüğümü sanma. Sevgi hayatin hem çekirdeği hem de meyvesidir. Bir ağaç, meyvesiyle seni kendine çağırıyorsa bu bir aldatma sayılmaz. Unutma ki ağaç meyvesine çağırır, kendisine değil. Ey sevgili, Sen bir sığınak arıyorsun ama ben durulmaz bir fırtınayım. Sen kendinin sakini olmak istiyorsun ama ben evrenin sakini olmak istiyorum. Sen olmayacak bir barışı arıyorsun. Bense tüm kötülüklerle savaşmak istiyorum. Sen küçücük bir çocuksun. Ama ben küçükken çok büyüdüm. Sen dünyadan kopup yıldızlara sığınmak istiyorsun. Bense kendimi yeryüzüne karşı sorumlu tutuyorum. Sen bir ağacın gölgesine sığınıp yaşamak istiyorsun. Bense ülkemi arıyorum. Yolları aydınlık, insanları ümitli ve huzur dolu olan bir ülke. Sen bende kaybolmak istiyorsun ama ben seni kaybetmek istemiyorum. Sen susuyorsun, bense haykırıyorum. Sakin unutma:Kalbim paylaşılamayacak kadar senindir. Seninle bile. (Ama bilmiyorum sen bu kadar bende misin?)

(daha fazla hikaye için başlığa tıkla)